ગમતું મળે તો અલ્યા, ગુજે ન ભરીએ ને... !!!

ગમતું મળે તો અલ્યા, ગુજે ન ભરીએ ને... !!!

શાળા પરિવારની આપણે વ્યાખ્યા કરતાં હોઈએ ત્યારે બાળકો એની પહેલી શરત છે. બાળકો વિના કોઈ પરિવાર પૂર્ણ ગણાતો નથી તે વ્યાખ્યામાં શાળા પરિવાર પણ આવી જ જાય !! ખુશીની કોઈ બાબત એવી ન હોય કે પરિવારના વડીલો જ આનંદ માણતા હોય અને તેમાંથી બાળકો બાકાત હોય ! બાળકોમાં નિર્દોષ આનંદ હોય છે. જો તમારે જાણવું હોય કે બાળકોની તમારા પ્રત્યે કેટલી લાગણી છે તો એકાદ દિવસ તમારા નાના ટાબરિયાને શાળામાં લઇ જજો !! જેવી રિશેષ પડશે કે તરત જ તેને તેડીને આનંદ કરાવવા માટે બાળકોનું ટોળું થઇ જશે !! કદાચ એક મિનિટ માટે પણ તેને નીચે નહિ ઉતારે – બીજા દિવસે કેટલાય બાળકો - " આજે તેને શાળાએ કેમ ન લાવ્યા ? - અને કાલે લેતાં જ આવજો " - જેવા સંવાદો કરતાં જોવા મળશે. એવા નિર્દોષ બાળકોના આનંદ સાથે આનંદ હોય તેને જ શાળા પરિવાર ગણાવી શકાય. શાળામાં એક શિક્ષકમિત્રનો પૂરો પગાર થયાના આનંદના સમાચારની બાળકોએ પ્રાર્થના સમાચાર/સમારંભમાં પણ નોધ કરી. અને સાથે આનંદની કિલકીલીયારીઓ તો ખરી જ !! હવે તમે જ કહો ઉજવણીમાં બાળકોને સામેલ ન કરીએ તો ??? બાળકો વિનાની ઉજવણી અમે વિચારી પણ ન શકીએ !! મતમતાંતર હતાં ઉજવણી શેનાથી કરવી ? કોઈ કહે ચોકલેટ તો કોઈ બિસ્કીટના પેકેટ !! આખરે દશેરાને ધ્યાને લઇ ફાઈનલ થઇ - " જલેબી " ! જે આપ ફોટોગ્રાફમાં જોઈ શકો છો, ફક્ત જલેબીને જ નહિ બાળકના ચહેરા પરના અનહદ આનંદને અને શાળા પરિવારના લાગણી સભરના પર્યાવરણને પણ !!!

“વ્હેર લાઈફ ઈઝ સેલિબ્રેશન !”

“વ્હેર લાઈફ ઈઝ સેલિબ્રેશન !”

          જીવન “મુશ્કેલીઓ” તરફ મો વકાસી જોઈ રહેવાથી સહેલ નથી થવાનું. અને તેની હર એક ક્ષણને જીંદાદિલીથી જીવી જવાથી એ અઘરું નથી થવાનું.જાણીએ છીએ કે જ્યાં અમે મસ્તી કી પાઠશાલા રચી રહ્યા છીએ – તે સ્થળ પર બધા બાળકોનું જીવન “સાવ સરળ” નથી. એમની વિષમ સામાજિક,આર્થીક સ્થિતિઓ હવે કોઠે પડી જાય એટલી લાંબી ચાલી છે.

          જે ઉમરે બાળકોને નવું નવું શીખવું, દોસ્તો સાથે ગામ ગપાટા મારવા, ધીંગા મસ્તી કરવી, મોટેથી કવિતાઓ -ગીતો લલકારવા, અબ્દુલ કલામ થી માંડી ધ્રુવ ભટ્ટ સુધી કોણે શું કર્યું  – તે જાણવું, ચતુષ્કોણના ચાર ખૂણાના માપનો સરવાળો ૩૬૦ અને આ પરીમીતી શોધતા શીખ્યો એ ઘેર કેવી રીતે કામે લગાડવા ? કાગળમાંથી પતંગ અને સ્ટાર બનાવવા, અવનવા તરંગો લગાવી જુદું જુદું ચિતરવું, વાર્તાઓ સાંભળવી, મળાવી મળાવી ને વાર્તાઓ કહેવી,  દોસ્તોને મામાના ઘેર શું શું ધમાલ કરી હતી એ કહેવું, મમ્મી કે પપ્પા અથવા મમ્મી-પપ્પા લડે તો કેવું લાગે એ બહેનપણીને કહેવું, મિત્રો બનાવવા, કિટ્ટા-બુચ્ચા કરવા  વિગેરે માટે સમય અપાવો જોઈએ ! અને એ સમય અપાય તો જ એમને આ દુનિયા ગમશે. આ એમનો જ સમય છે પરંતુ  કેટલાક બાળકોનો સમય એમના નિરક્ષર વાલીઓ/વાલીઓની આળસમાંથી જન્મેલી આર્થિક તંગી ચાઉં કરી જાય છે. ક્યાંક વળી માતા – પિતાની લડાઈ એમના આ સમયની બલી માગી લે છે. કારણ કોઈ પણ હોય સમય તો બાળકનો જ છીનવાય છે !

        ઘરે પહોચ્યા પછી ના જાણે એ રોજ કયા કયા પ્રકારના સંવાદો - વિખાવાદોના સાક્ષી બનતા હશે. તેઓ જયારે શાળામાં પહોચે ત્યારે તેમને એવા કોઈ અનુભવોનો અણસાર ના રહે તે જોવાની આપણી જવાબદારી છે. એટલે જ તો ગામમાં ઉજવાતા તહેવારો ભલે ધાર્મિક/સામાજિક દ્રષ્ટિકોણથી ઉજવાતા હોય – શાળાનો પ્રયત્ન રહે છે કે તે જ ઉજવણી શાળામાં “બાળકોના આનંદ” ને ધ્યાનમાં રાખી કરીએ. દરેક ગુજરાતીને ઘેલું લગાડે તેવા ગરબા શાળામાં રમવા – ભલે અડધો કલાક પણ અહી જેને રમતા ના આવડે એમને રમતા શીખવાનું, અને ના રમવા હોય તો બેઠા બેઠા જોવાની મજા ! ઢોલના તાલે ભલે ગામમાં રમાય એમને અહી એમને ગમતા એવા ડી.જે. સાઉન્ડ વાળા આધુનિક છાંટવાળા સંગીતનો ય લ્હાવો મળે. રંગ તો લાગવાનો જ હતો અને એટલે જ એક દિવસ પૂરા દોઢ કલાક ગરબા રમવાનું આયોજન થયું – અને ત્યારે એમનો ઉત્સાહ જોવા જેવો હતો. મળે એવી ચણીયા ચોળી અને નવી નવી હેર સ્ટાઈલ સાથેની દીકરીઓ અને નવા કપડા પહેરીને આવી ગયેલા ખેલૈયા ! આખું મેદાન જાણે “ચાચરનો ચોક” ! શાળા દરવાજા પાસેથી પાણી ભરવા જતી પાનીહારીઓ જોવા રોકાઈ પણ ત્યાં જ ખોડાઈ રહેવાનું લાંબુ ના ચાલ્યું અને તે પણ ગરબામાં જોડાઈ ગઈ ! અને આ બધાની વચ્ચે ગરબા પછી બાળકોના ચહેરા પરનો “હાશકારો”

એક જ વાક્ય આ દ્રશ્યને બરાબર ફીટ બેસતું હતું, “યસ, વ્હેર લાઈફ ઈઝ સેલિબ્રેશન !”

ચાલો, માણીએ વિડીયો ધ્વારા......

 

બાળકોમાં ફક્ત વ્યક્તિ નહિ, "વ્યક્તિત્વ" ને પણ નીખારીએ !!!

બાળકોમાં ફક્ત વ્યક્તિ જ નહિ, "વ્યક્તિત્વ" ને પણ નીરખાવીએ !!!

               શાળા એટલે ગામનું એક એવું સ્થળ કે જ્યાંથી નવતર પેઢીના ઘડતરની સમાજ અપેક્ષા સેવે છે, કારણ ફક્ત એટલું જ કે એમનો આપણા પરનો વિશ્વાસ ! સમાજમાંથી બાળક જોવે છે , જાણે છે પણ તેને સમજવાનું કામ તો બાળક શાળામાં આવ્યા પછી જ કરતો થાય છે, તેના જ્ઞાનનું વ્યવસ્થીકરણ કરવાનું કામ તો શાળા જ કરતી હોય છે !! તેના આધારે જ બાળક સમાજમાં જોયેલા અનુભવાયેલા જ્ઞાનને સારા નરસા મુજબ તારવી સારી બાબતોને સાથે રાખી અને ખરાબ બાબતોને સુધારી અથવા તો છોડી આગળ વધે છે. એ વાતમાં તો કોઈ શંકા નથી કે વ્યક્તિનું ચણતર [વૃદ્ધિ] ભલે સમાજમાં થતી હશે પરંતુ તેનું વ્યક્તિત્વનું ઘડતર તો શાળાઓમાં જ થતું હોય છે !!! એટલે જ આપણું મહત્વ ગામ-સમાજમાં વધી જાય છે ! પ્રાથમિક કક્ષાએ જયારે બાળક પોતાના બાળપણના દિવસોના ૧૨ માંથી 6 કલાક જયારે શાળા પર્યાવરણમાં ગાળતો હોય ત્યારે તેના વ્યક્તિત્વ નિર્માણમાં શાળા મોટું પાસું છે.

                               શાળામાં કેટલાક કાર્યક્રમોની ઉજવણી આવી જ શક્યતાઓને અને કહીએ તો અપેક્ષાઓને ધ્યાને રાખી આયોજિત કરવામાં આવતાં હોય છે, તે પછી કોઈ વીર પુરુષનો શહીદ દિન હોય કે પછી કોઈ મહાપુરુષની જન્મજયંતી ! બાળકો જે તે મહાપુરુષની જીવન ગાથાના અને મહાન ગુણો સભરના વ્યક્તિત્વને  પિછાણે !!  શાળા ધ્વારા પણ પ્રયત્ન એવો જ હોવો જોઈએ કે બાળક ફકતને ફક્ત તે વ્યક્તિની ચિત્ર ઓળખ ન કરતાં જે તે વ્યક્તિના મુલ્યોને પણ જાણે-સમજે અને શિક્ષક અથવા તો કહીએ કે માર્ગદર્શક ધ્વારા જે તે વ્યક્તિના વ્યક્તિત્વને એટલી આહલાદક રીતે બાળકો સમક્ષ રજુ કરવામાં આવે કે બાળકો પણ તેના વિચારો- ગુણોને અમલમાં મુકવા પ્રેરાય. મોટેભાગે બને છે એવું કે જન્મજયંતી કે પુણ્યતિથિઓની ઉજવણી સમયે પણ આપણે  વેશભૂષા પર જ વધુ ધ્યાન આપી આબેહુબતા લાવવાનો પ્રયત્ન કરીએ છીએ.પરિણામે બાળક સફેદ ધોતી પહેરતાં જ બાકીના બાળકો “ગાંધીબાપુ” એમ બોલી પડે છે, પરંતુ તેનાથી એક સ્ટેપ આગળ વિચારીને જ્યારે એકપાત્રીય અભિનયમાં કોઈ બાળક સ્વચ્છતા કરતો કે હિંસા ન કરવી તેવું સમજાવતો હોય અને બાળકો બોલી ઉઠે કે આ તો આપણા ગાંધી બાપુનો અભિનય !!! કોઈ બાળક પોતાના વર્ગખંડમાં કે રમતના મેદાનમાં પોતાને થયેલ અન્યાયને નીડરતાથી રજુ કરતો હોય અને આપણી શાળાના બાળકો તેને “ભીમરાવ”ની ઉપમા આપે અથવા તો કોઈ બાળકનું નવાઈ પમાડે તેવું વક્તવ્ય સાંભળી બાળકો તેને વિવેકાનંદ કહીને બોલાવતાં થાય કે દ્રઢપણે ત્વરિત નિર્ણય લઇ લીડરશીપ કરતા વિદ્યાર્થીને બીજા બાળકો “સરદાર પટેલ” જેવો કહે તો જ સમજવું કે ખરેખર આપણે શાળામાં મહાન પુરુષોની જન્મ કે પુણ્ય તિથિએ ફક્ત વ્યક્તિ દર્શન જ નહિ પણ વ્યક્તિત્વ દર્શન પણ કરાવી શક્યા છીએ. અને જો બાળકો તેમાંથી કોઈ એક ગુણાત્મક પાસાને અનુસર્યા હોય તો તો સમજવું કે આપણે મહાન વ્યક્તિને સાચે જ પ્રમાણિકતા પૂર્વક મહાન રીતે બાળકો સમક્ષ રજુ કરી શક્યા છીએ.- 

       બાકી તો પછી ઉજવણી એ એક પ્રકારની ફકતને ફક્ત ગજવણી જ સાબિત થશે. જે કંટાળાજનક અને પરિણામ શૂન્ય હશે !

પ્રવૃત્તિ અને પ્રવૃત્તિમય બાળક !!!

પ્રવૃત્તિ અને પ્રવૃત્તિમય બાળક !!!

વર્ગખંડનું વાતાવરણ પ્રફુલ્લિત રાખતું પરીબળ છે - શૈક્ષણિક પ્રવૃત્તિ !

બાળકોના અભ્યાસ કાર્યનું વ્યવસ્થીકરણ કરતું કોઈ માધ્યમ હોય તો તે છે શૈક્ષણિક પ્રવૃત્તિ !

 અપર પ્રાઈમરીની વાત છોડી જો પ્રાઈમરી કક્ષાના વર્ગખંડની વાત કરીએ તો બાળકોના શૈક્ષણિક કોલાહલને કોઈ આકર્ષક રાગમાં ઢાળવાનું કામ કરનાર પરિબળ એટલે જ ‘સહભ્યાસિક’ શૈક્ષણિક પ્રવૃત્તિ !!! બાળકોની શીખવાની ગતિની આપણે વારંવાર ચર્ચા કરતાં હોઈએ છીએ. ક્યારેક ક્યારેક તો ‘ઓફલાઈનમાં’ સ્ટાફ ચર્ચા વખતે કોઈ બાળકને સસલું તો કોઈક  બાળકને કાચબાની ઉપાધિથી નવાજી દેતાં હોઈએ છીએ. પણ ક્યારેય વિચાર કર્યો છે ખરો કે કોઈની ગતિ ક્યારેય એક સરખી હોતી નથી ! તે ચાલવાની વાત હોય, દોડવાની વાત હોય, વાહનવ્યવહારની કે પછી શીખવા/ શીખવવાની વાત હોય ! દરેકની ગતી આસપાસના પરિબળોને આધારિત હોય છે ! જો આપણે શિક્ષક તરીકે શીખવવાની  ગતિની વાત કરીએ તો કેટલીકવાર વર્ગખંડોમાં એવી યુક્તિપ્રયુક્તિઓનો ઉપયોગ કરવો પડતો હોય છે કે જેમાં આપણો હાથ ઓછો બેસતો હોય !! ત્યારે બાળકોને શીખવવાની આપણી ગતી ધીમી ધારે ચાલતી હોય છે, જ્યારે ગમતો વિષય અથવા તો વિષયવસ્તુ, આપણી શીખવવાની ગતિમાં વધારો કરે છે, અને જો તેમાંય આપણી ગમતી પદ્ધતિનો ઉપયોગ કરવાનો થાય તો... તો-તો આપણી શીખવવાની ગતી દોડે નહિ ઉડે એમ કહી શકાય.  ગતિનો આજ નિયમ શીખવાની ક્ષમતા પર પણ હુબહુ જ લાગુ પડે છે ! બાળકોને ગમતો વિષય જેમ ઝડપથી શીખતાં હોય છે તેમ પ્રવૃત્તિ વડેનું શિક્ષણ બાળકને રોકેટની ગતી આપે છે, કોઈ પણ વિષયવસ્તુની સાથે જ્યારે પ્રવૃત્તિ જોડવામાં આવે છે ત્યારે બાળકની શીખવાની ગતી ચરમ સીમાએ હોય છે. સો શિક્ષકો ભેગા મળી બાળકમાં જેટલો ઉત્સાહ નથી વધારી શકતાં તેનાથી પણ વધુ પ્રબળતા બાળકોમાં શૈક્ષણિક સહભ્યાસિક પ્રવુત્તિઓ પેદા કરી શકે છે ! આથી જ કહી શકાય કે બાળકમાં ગતી પડેલી જ છે, વર્ગખંડોમાં આપણે ઉભા કરેલ વાતાવરણ અને પ્રવૃત્તિમય પર્યાવરણની ઉર્જા થકી જ બાળકોની ગતીની કહેવાતી મર્યાદાઓને તોડી શકીશું બાકી તો તમને પણ ખબર છે કે વળતર મળતું હોવા છતાં ચીલાચાલુ રીતે ભણાવવામાં જો આપણે પણ કંટાળો અનુભવતાં હોઈએ તો પછી બાળકો તો !! અરે બાપ રે બાપ !!!      

બાળમાનસના વિકાસ માટેનું અમૃત -: રમતો

બાળમાનસના વિકાસ માટેનું અમૃત -: રમતો

                       મિત્રો, રમતો અટેલે શું? -એમ પુછવામાં આવે ત્યારે આપણા મનમાં પહેલાં તો કાલ્પનિક રીતે બે ભાગ પડી જતાં હોય છે ! એક ભાગ વર્ગખંડો અને બીજો ભાગ એટલે રમતના મેદાનો. બાળકોનું  સમય પત્રક પણ આપણી શાળામાં આ  બે ભાગોને ધ્યાનમાં રાખી વહેચાયેલું જોવા મળે છે. સમાજની વૈચારિક માનસિકતાનું પણ જો અધ્યયન કરવામાં આવે તો પણ શાળાકીય રમતોને અભ્યાસક્રમથી અલગ જ રીતે જોવામાં આવે છે, વાલીનો શાળામાં પ્રવેશ પણ પોતાના બાળકની આ ફરિયાદ સાથેનો જ હોય છે કે, “સાહેબ,આ તો ઘેર રમ્યા જ કરે છે ! ચોપડું લઈને બેસતો જ નથી !” ત્યારે આપણને સમજાય છે કે આપણે બાળકોને રમતો માટેની સમય પત્રકમાંની જગ્યા કેટલી સીમિત કરી રહ્યા છીએ. કેટલાંક વાલીઓને મનમાં તો “રમવું” એટલે “ન ભણવું” એવો જ ખ્યાલ ઘર કરી ગયેલો જોવા મળી રહ્યો છે, જ્યારે કેટલીક શૈક્ષણિક સંસ્થાઓ રમવું એટલે રમવું અથવા જો થોડુંક જ  વિસ્તારથી વિચારે તો શારીરિક કસરત ગણી લેવામાં આવે છે. પરંતુ આ જ વાતને થોડીક વિસ્તાર પૂર્વક વિચારવામાં આવે તો રમતોનો બીજો છેડો શારીરિક જ નહિ માનસિક કસરત સાથે જોડાશે ! તે કોઇપણ રમત હોઈ શકે છે ! માટલા ફોડ બાળકને અંતરનો અંદાજ કરવાનું શીખવે. લીંબુ-ચમચીમાં ચાલતી વખતે ચમચી પરના આંચકાને ભૂકંપના આંચકાની સાથે જોડી સમજ આપી શકાય અથવા તો તે સમયે દાંતનું એક સ્પ્રિન્ગ તરીકેનું કાર્ય સમજાવો કે  લીંબુ ગગડી પડવા પાછળ તેના આકાર અંગેની ચર્ચા કરો. કબડ્ડીની બચાવ યુક્તિ  કે ચેસની વ્યુહ રચના ગોઠવવા બાળકને જબરજસ્ત માનસિક કસરત કરવી પડતી હોય છે. આ બધાનો સીધો ફાયદો વર્ગખંડોમાં થતો હોય છે, પરંતુ આનો વધુ ફાયદો ત્યારે જ સંભવ બને છે જ્યારે મેદાનનું શાળાકીય આયોજન વર્ગોમાંના આયોજન સાથે અનિવાર્યતા પૂર્વક જોડવામાં આવે ! એટલે કે આપણું આયોજન એવું હોય કે રમત એ બાળક માટે તો રમત જ રહે પણ, આપણા માટે તો તે બાળ-વિકાસના હેતુ માટેની તક હોય !! ચાલો આ દિશામાં તો હજુ અમારે પણ ઘણું વિચારવાનું બાકી છે, ત્યાં આ વિશેના તમારા વિચારો અમને મળશે તેવી આશા સાથે.... આગળ વધીએ !!!  

વક્તુત્વ સ્પર્ધામાં અમારો સંજય !!!

!!! વક્તુત્વ સ્પર્ધા !!!

ક્લસ્ટર કક્ષાએ પ્રથમ નંબર મેળવનાર અમારો સંજય તાલુકા કક્ષાની વક્તુત્વ સ્પર્ધા માટેની તૈયારીઓ કરી રહ્યો છે, આપ પણ નીચે આપેલ લીંકસ ધ્વારા તેના પ્રેક્ટીસના વિડીયો જોઈ તેને કોમેન્ટ ધ્વારા માર્ગદર્શિત કરો,  જેથી તે તાલુકા કક્ષાએ વધુ ઉત્કૃષ્ઠ પ્રદર્શન કરી શકે !!

PART-1

PART-2

જ્ઞાન સપ્તાહ, સમયથી નહિ- સમજણથી !!!

જ્ઞાન સપ્તાહ, સમયથી નહિ- સમજણથી !!!

સરકારી કાર્યક્રમ તરફ આપણને થયા જ કરે – “અત્યારે આ કાર્યક્રમ ના હોત તો વધુ સારું કરી શકાયું હોત !” એમ વિચારતા વિચારતા એ કાર્યકમ યોજીએ પણ ખરા ! એ વિચાર આપણને એમાંથી બાળકો માટેની “લર્નિંગ ઓપુર્ચ્યુંનીટી” ઉભી કરવાના વિકલ્પો વિચારવામાંથી હલાવી દે છે.

ગત વર્ષે અમે પરિપત્ર જ બાળકોને આપી દીધો અને તેને આધારે ઉજવાયું હતું – 

“જ્ઞાન સપ્તાહ”  

     આ વર્ષે સ્થિતિ જુદી હતી – ક્યારેય એક જ કાર્યક્રમ માટે એ જ અનુભવ અને એ જ વાતાવરણ ઉભું કરવું શક્ય નથી બનતું. એટલે શિક્ષકો એ લીડરશીપ લઇ વિદ્યાર્થીઓ સાથે ચર્ચા કરી.. “ઓછામાં ઓછા સમયમાં તેમને ગમતી બધી પ્રવૃતિઓ” યોજાય તેવું આયોજન કર્યું.

છેક છેલ્લી ઘડી સુધી તેમાં પ્રવૃતિઓ ઉમેરાતી – બાદ થતી ગઈ.

             બધાને બધી પ્રવૃતિઓમાં ભાગ લેવા પ્રોત્સાહિત કરવાની લાલચ કરવાને બદલે તેમને ચોઈસ કરવા કહ્યું. એ એમના બધા માટે એક જબરજસ્ત માનસિક કસરત બની રહી ! “ચેસ કે કેરમ” “ યોગ કે દોરડા કૂદ” “સંગીત ખુરસી કે કોથળા દોડ”

         હજુ કેટલીક પ્રવૃતિઓ એવી પણ હતી કે જેમાં તેઓ એક થી વધુ પ્રવૃતિઓમાં ભાગ લઇ શકે.વાર્તા સ્પર્ધાને વર્ગદીઠ યોજી તેમાંથી દરેક ધોરણવાર પ્રથમ ત્રણ વિદ્યાર્થીઓને સમુહમાં હિસ્સો લેવડાવામાં આવ્યો. જયારે કાવ્યગાનમાં બધા ભાગ લઇ શકે તેવું આયોજન કર્યું.

              “મેથ્સ ઓલિમ્પિક” “અંગ્રેજી ક્વિઝ” એ તમામ માટે ફરજીયાત કરી ને તે માટે બધાને તૈયારી કરી તેમનો ટેસ્ટ લેવાયો. સામાજિક વિજ્ઞાન અને વિજ્ઞાન ટેકનોલોજીની ક્વિઝ માટેના પ્રશ્નોનો સંપુટ તેમના વડે જ તૈયાર કરાવ્યો અને તેમાંથી જ કેટલાક પ્રશ્નોનો ઉપયોગ ક્વિઝ દરમ્યાન કર્યો.

        આ વખત પ્રથમવાર અમે મૌખિક એનાઉન્સમેન્ટ કરવાને બદલે નોટીસ બોર્ડ પર સૂચનાઓ લખી કે – કઈ સ્પર્ધા માટે કોની પાસે નોમીનેશન કરાવવું ?  કઈ સ્પર્ધા કેટલા વાગ્યે કયા વર્ગખંડમાં યોજાશે ? જેથી વિદ્યાર્થીઓ એવી સૂચનાઓ વાંચી – સમજી- તે મુજબ પોતાનું આયોજન કરતા શીખે ! ભાષાનું એક કામ એ રીતે પણ થયું. (લખેલું વાંચ્યા બાદ પણ ઘણા વિદ્યાર્થીઓ કન્ફર્મેશન માટે તો શિક્ષકો પાસે જ જતા !)

             નિબંધ સ્પર્ધા અને વકૃત્વ સ્પર્ધામાં માં “બાબાસાહેબ આંબેડકર” વિષય ઉમેરી દીધો ! જેથી એની સ્પર્ધા આગામી સમયમાં જયારે ક્લસ્ટર કક્ષાએ યોજાય ત્યારે અમારી પાસે શાળા કક્ષાની સ્પર્ધા પૂર્ણ થઇ ગઈ હોય ! સમગ્ર સપ્તાહમાં અમે વિષયો, ઉપચારાત્મક કાર્ય, વિવિધ પ્રવૃતિઓ, બાળકોનો આનંદ અને તેમનું શીખવાનું – બધું જ સંતુલિત કરી શક્યા ! ટીમ વડે થતા કાર્યોની એ જ તો મજા હોય છે.

                       અને હા, આ સમગ્ર સમયની અમારા વડે થયેલી સમજણપૂર્વકની ઉજવણીએ શાળાને એક નવો હીરો આપ્યો – “સંજય” ! સામાન્ય રીતે શાંત અને ઓછું જ બોલતો એ વિદ્યાર્થી જયારે તેની એ મર્યાદાને ઓળંગી જે રીતે પોતાની વકૃત્વ કલામાં ખીલ્યો એ અમારા માટે એક સિદ્ધિ હતી ! 

ચાલો નીચેના વિડીયો ધ્વારા આ દરમ્યાનની અમારી કેટલીક લાગણી સભર પળોને માણીએ.... 

કોથળા દોડ !!

સંગીતખુરશી !!!

દોરડાંકૂદ !!!

કેરમ સ્પર્ધા !!!

ચેસ સ્પર્ધા !!

નિબંધ સ્પર્ધા !!!

સામાજિક વિજ્ઞાન અને વિજ્ઞાન ટેકનોલોજીની ક્વિઝ

જ્ઞાન સપ્તાહ ઉજવણી અંતર્ગત એકપાત્ર અભિનય - કાવ્યગાન સ્પર્ધા !!!

નીચે કેટલાક વિડીયો- જે આપને વારંવાર જોવા અને સંભાળવા ગમશે !!!

!!! અમારું ગૌરવ- શ્રેષ્ઠ શિક્ષક પારિતોષિક !!!

!!! અમારું ગૌરવ !!!

 શાળા પરિવારના સભ્ય  એવા રાકેશભાઈને પંચમહાલ જીલ્લાના શ્રેષ્ઠ શિક્ષક તરીકેનું પારિતોષિક મળતાં શાળા પરિવારના આનંદ અને ગૌરવની લાગણી અનુભવે છે, આ ગૌરવંતિ પળને આપ નીચેના વિડીયો ધ્વારા માણી શકો છો !!! 

તમારા વર્ગખંડમાં શું રંધાય છે? કંસાર કે થુલું ?

 તમારા વર્ગખંડમાં શું રંધાય છે?  કંસાર કે થુલું ?

                                            દુનિયાની મોટાભાગની વસ્તુઓ  કોઇકને કોઇક પરિબળોના પ્રતાપે ચાલતી હોય છે, દરેક વ્યક્તિને ચાલવા-ચલાવવા માટે ઉર્જાની જરૂર પડતી હોય છે ! શાળા પર્યાવરણ કે વર્ગખંડો પણ આનાથી બાકાત નથી જ !! તમને પ્રશ્ન થશે કે " કેવી રીતે ?"  મિત્રો જ્યારે વર્ગકાર્ય કરતાં હોઇએ ત્યારે આપણી એનર્જીના વપરાશ ધ્વારા જ તે કાર્ય ચાલતું હોય છે.. પરંતુ બાળકો સાથેની આપણી લાગણી - બાળકો સાથેનો લગાવ અને કામ કરવાનો ઉત્સાહ જ આપણામાં નવી ઉર્જા પેદા કરતો રહે છે... આમ એનર્જી વડે કાર્ય અને કાર્યમાંના ઉત્સાહ વડે એનર્જી.. આવું સતત વર્તુળ ચાલ્યા જ કરે... પરિણામે સખત પરિશ્રમ છતાં પણ કાર્યના અંતે તો ‘ફ્રેશના ફ્રેશ...’  આ સાયકલ ત્યારે જ તુટે છે જ્યારે કાર્યમાં કંટાળા નામનું વધારાનું બિનજરુરી પરિબળ જોતરાય છે... અને આપણી એનર્જી પેદા કરતી આ સાયકલ એનર્જીને બદલે થાક પેદા કરે છે ! પરિણામ એ આવે છે કે કાર્યના અંતે શરીર લોથપોથ થઇ જાય છે... આખો દિવસ માતા બાળકનું લાલન પાલન કર્યા છતાં પણ રાત્રે તેની કાળજી માટે એટલી જ તાજગીસભર અને ખડે પગે તૈયાર જ  હોય છે. જ્યારે બાળકના પાલનને ફ્કત  કામ તરીકે ગણનાર આયા કંટાળા ભર્યા થાકનો અનુભવ કરે છે !!! માટે આપણે જ નક્કી કરવાનું છે કે આપણે વર્ગખંડમાં કયા વેશે જાઉં છે.. માતાના કે પછી આયાના ??? કારણ કે અમારો આયા માટેનો અંગત મતલબ  એવો પણ  છે કે – “આયા એટલે બાળકના પાલન માટેનો મજુર- તેમાં વળતર ખરું પણ સાથે કાર્ય કર્યાનો થાક અને કંટાળો... જ્યારે માતા એટલે તો ‘લાલનયુક્ત’ પાલન !!! અને એટલે જ આ ‘પાલન’ એ ‘લાલનસહ’ હોવાથી જ તે “એનર્જીકલ સાયકલ” બની જાય છે !! આ જ વાતને જો બારીકાઇથી  વિચારવામાં આવે તો ખ્યાલ આવે કે જો શ્રમકાર્યમાં લાગણી સભરનો ઉત્સાહ ઊમેરવામાં આવે તો એનર્જીરૂપી કંસાર બને અને જો કંટાળો ઉમેરવામાં આવે તો થાકરૂપી થુલું બની જાય છે... કહેવાનો મતલબ એ જ છે કે શ્રમમાં પ્રેરકબળ તરીકે ‘ઉત્સાહ’ કાર્ય કરે છે... હવે વર્ગખંડો માટે  નિર્ણય તમારે જ કરવાનો છે - કંસાર કે થુંલુ ???  મિત્રો  ટેબલવર્કવાળા લોકો  કરતાંય વર્ગકાર્ય કરતાં આપણે વધારે નસીબદાર એટલા માટે છીએ કે આપણી સામે કિલકિલાટ અને આનંદિત વાતાવરણવાળું કાર્યક્ષેત્ર તૈયાર જ હોય ... આપણે તો આપણા પ્રયત્નો ધ્વારા તેને ફક્ત ટકાવી રાખીને જ આગળ ધપવાનું હોય છે...